ความรักนี่ซับซ้อนเนอะครับ
มันทำให้เรายิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ เสียใจได้ในเวลาเดียวกัน โดยไม่บอกไม่กล่าวกันก่อน
มันสร้างสารเคมีที่ฝังลงไปในสมอง ในสติรับรู้เราอย่างที่ไม่มีสิ่งใดทำได้
มันสร้างชีวิต สร้างอารยธรรม ก่อกำเนิดความเป็นเรา

 

แต่พอมาคิดๆ ดูแล้ว สิ่งที่ยิ่งใหญ่แบบความรักนั้น
บางครั้งเราก็รู้สึกว่ามันเปราะบางมากจริงๆ
เหมือนความรักเป็นแค่เส้นด้าย หรืออะไรซักอย่างที่สามารถดึงให้ขาดได้ไม่ยาก
แต่เราทุกคนก็มีมันใช่ไหมครับ

 

เราทุกคนจำเป็นต้องมีมัน
มากบ้าง น้อยมาก
เส้นด้ายเรานั้นถูกผูกติดเข้าไว้กับเรา โดยที่เรามองไม่เห็น
เชื่อมเรากับคนอื่นๆ มากมายหลายคน

 

บางเส้นอาจเล็ก บางเส้นก็ใหญ่มาก แต่เรามีมันอยู่ทุกคน

 

เชื่อกันว่าลูกที่อยู่ในครรภ์ของแม่นั้น สามารถรับรู้ความรู้สึกของแม่ที่สื่อออกมาได้
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?
แต่แม่ของเราก็เชื่อเช่นนั้นใช่ไหมครับ

 

เร็วๆ นี้ไปเยี่ยมเพื่อนเก่าที่โรงพยาบาลมา เธอคลอดลูกคนแรก
เพื่อนผมคนนี้แต่งงานเร็วไปหน่อย แต่ว่าเธอก็พร้อมยอมรับมันครับ
ผมเห็นเส้นด้าย ไม่ใช่สิ เชือกป่านหนาๆ ต่างหาก ที่เชื่อมระหว่างสองแม่ลูกคู่นี้ครับ
ผมคิดว่าลูกของเธอก็ต้องเห็น ต้องรู้สึกเหมือนผมเช่นกัน
เห็นแบบนี้แล้ว ผมก็พยายามมองดูรอบตัวของตัวเองครับ ว่ามีเส้นด้ายอยู่กี่เส้นกัน ผูกติดกับใครและหมาตัวใดบ้าง

 

ความรักเป็นเรื่องของความรู้สึก
ในสัตว์ความรักถูกขับเคลื่อนไปด้วยสมองส่วน hypothalamus
ซึ่งเป็นส่วนที่คอยควบคุมการทำงานในหลายๆ เรื่อง ทั้งด้านอารมณ์และเพศสัมพันธุ์

 

แต่ที่น่าแปลกคือ คนที่ตายเพราะรัก ทำไมยังคงมีอยู่
ในเมื่อ hypothalamus นั้น เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกว่า reticular formation ซึ่งเป็นโครงข่ายประสาท ที่กระตุ้นให้เรามีสติตื่นและรับรู้ได้
การฆ่าตัวตายหรือทำร้ายตัวเองอย่างขาดสติเช่นนี้

ไม่น่าจะมี


แสดงว่าความรักเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินคาดใช่ไหมครับ
พื้นฐานความคิด การเรียนรู้ หรือสัญชาตญาณ ความรู้สึกโดยทั่วไป คงใช้มันมาตัดสินไม่ได้
แม้กระทั่งวิทยาศาสตร์ที่ผมรักหนักหนา ผมก็ไม่ทราบเหตุึผลเช่นกันว่าเหตุใดผมจึงรักมัน

คงเหมือนคำที่ กล่าวเอาไว้มั้งครับ

"Absence does for love what the wind does for a flame:
it extinguishes the weak, and feeds the strong."

รักก็เป็นดั่งสายลมที่ไร้ตัวตนที่ทำให้ไฟติดหรือดับได้
ทำให้คนอ่อนแอ และเข้มแข็งได้

 

ขอพูดอีกรอบนะครับ
ความรักก่อให้เกิดชีวิต ก่อให้เกิดอารยธรรม และก่อให้เกิดความเป็นเรา

นั่นคือวิถีสู่ความเป็นเรานั้น มีความรักเป็นส่วนประกอบครับ  รสชาติมันถึงได้หวานปะแล่มๆ ชอบกล

 

 

 

 

ปล. หายไปนานไปหน่อยนะครับ ขอโทษด้วย

Comment

Comment:

Tweet

ความรัก...

#3 By pk_fon on 2010-07-29 03:13

โอ้ววว ไม่ได้อัพตั้งนานนน ดีใจจัง

เรื่องที่เขียนก็น่าอ่านเหมือนเดิมเลย

ในมุมมองเรา เราว่า ความรักมันก็คือเส้นด้ายเส้นบางๆ เนี่ยแหละ แต่พอรักมากมันก็ทักทอจนหนาขึ้น เหนียวแน่นขึ้น ทำให้ตัด ทำใหขาดยากขึ้น เพราะงั้นเวลาที่มันยากไปเลยเจ็บเพราะมันทำลายได้ลำบาก

แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับอีกฝั่งว่า ด้ายบางๆ ที่เขาพันผูกกับเราไว้มันบางมันเปราะขนาดไหน

#2 By tapum on 2010-07-28 00:50

เนี่ยละนะ 'ความรัก'big smile

#1 By mils12 on 2010-07-27 21:41