วิวัฒนาการผ่านความเหงา

posted on 22 Oct 2008 10:04 by obvious

วิวัฒนาการเป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์ครับ
มันทำให้เราหลังตรง เดินด้วยสองขา
พูดคุยสื่อสารกันรู้เรื่อง

มันทำให้แมลงต่างๆ มีขนาดเล็กลง
เนื่องจากต้องการปรับสภาพให้เข้ากับจำนวนออกซิเจนบนโลกในแต่ละยุคสมัย

มันทำให้โลมามีสภาพที่เปลี่ยนไป
ขากลายเป็นครีบสำหรับใช้ว่ายน้ำ

สิ่งมีชีวิตเป็นล้านๆ สปีชี่ย์
ผ่านการวิวัฒน์มาอย่างยาวนานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ไม่ว่าจะสำเร็จ หรือล้มเหลว
วิวัฒนาการก็ยังเป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์อยู่ดี

มนุษย์ซึ่งถือเป็นไพรเมตชนิดหนึ่ง
ก็พึ่งจะวิวัฒนาการออกจากไพรเมตชนิดอื่นๆ
มาเมื่อไม่กี่ล้านปีมานี่เองครับ

 


เคยคิดไหมครับว่า
หากมนุษย์สามารถแยกสายพันธุ์ออกจากไพรเมตอื่นได้
มนุษย์ก็คงจะสามารถแยกสายพันธุ์จากกันอีกได้เช่นกัน

หากในอนาคตมีการจัดลำดับมนุษย์
แบ่งชนชั้นวรรณะในเผ่าพันธุ์มนุษย์กันอย่างเข้มงวด
ยามต้องแต่งงานกับยามเท่านั้น
ครูต้องแต่งงานกันเฉพาะครูด้วยกัน
คนขับรถแท็กซี่ก็ต้องแต่งงานกับคนขับรถแท็กซี่

 

พอถึงวันนั้น วิวัฒนาการอาจจะมีการทำงานอีกครั้ง
เพื่อแบ่งแยกเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ให้ตัดขาดออกจากกัน

ยามที่มีความระแวดระวังภัยอยู่เสมอ
สามารถทำงานข้ามวันข้ามคืน
โดยไม่คำนึงถึงนาฬิกาชีวภาพ
ก็จะแยกเป็นมนุษย์สายพันธุ์หนึ่ง

ครูมีความสามารถในการถ่ายทอดความรู้ ความคิด ความเข้าใจของตน
มีความฉลาดหลักแหลม
มีวิจารณญาณ
ก็จะแยกเป็นมนุษย์สายพันธุ์หนึ่ง

คนขับรถแท็กซี่มีประสาทสัมผัสที่ฉับไว
สามารถจดจำเส้นทางต่างๆ ได้ดี
ก็จะแยกเป็นมนุษย์อีกสายพันธุ์

 

ทั้งหมดทั้งมวลนี้
อาจใช้เวลาไม่กี่ชั่วอายุคนด้วยซ้ำ

 

 


เมื่อถึงตอนนั้น ก็คงไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'มนุษย์' ที่แท้จริงอีกต่อไป
เพราะมนุษย์สายพันธุ์ต่างๆ ก็จะพัฒนาไปในทิศทางที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของตน
ทำให้มนุษย์มีความห่างไกลกันมากขึ้น
เข้าใจกันน้อยลง
มีเพื่อนร่วมจักรวาลน้อยลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


และเราก็คงเหงามากขึ้น

12 Comments

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

และเราก็คงเหงามากขึ้น....



sad smile


เหงาแค่นี้ก็จะแย่ละค่ะ



sad smile

#1 By caffeineaddict on 2008-10-22 10:16



ถ้าจินตนาการกันในขอบเขตของวิทยาศาสตร์แล้วเราจะเห็นอะไรมากมาย
และก็ใช่ว่าทุกสิ่งที่เราเห็นจะเป็นเรื่องน่ายินดี


หากเราจะได้เห็นมรุษย์ ในอีกรูปแบบนึง ที่เราอาจคาดไม่ถึง
เหมือนในนิยายแฟนตาซีทำนองนั้น ก็น่าตื่นเต้น
...แต่เราก็คง...
พลาดโอกาสอะไร ๆ ไปหลายๆอย่าง รวมทั้งความรัก คงถูกจำกัดให้แคบลงกว่าที่มันเคยเป็น

แต่ถึงกระนั้นเราสองคนก็ยังยืนยันว่าเราจะสื่อถึงกันเสมอไป ใช่ไม่พี่ปลิงจ๋า ฮา

ไม่ได้เข้ามาตั้งนานบล็อกนี้มีทั้งแพะมีทั้งแกะเมอริโน่ big smile น่าจับไปทำเสต๊กเสียนี่กระไร

ป.ล.เข้าเรื่อง ทุกเอนทรี่พี่ปลิงอ่านเข้าใจง่ายดีค่ะ ทำให้ไอได้คิด อะไรหลายๆอย่าง (จากปกติที่ไม่เคยคิดอะไรเลย - -)

#2 By ire_u on 2008-10-22 10:37

จ้า ก็สองเราใจตรงกันนี่จ๊ะ sad smile sad smile


ความจริงพี่อยากเขียนให้มันเข้าใจยากนะ
อยากเขียนให้ภาษามันยากๆ
แล้วให้คนอ่านตีความต่อ จะได้อ่านกันยากๆ คิดยากๆ
เอาให้ออกแนวปรัชญาเลยยิ่งดี

เพราะพี่วางแผนจะรับซีไรท์ปีหน้าอ่ะนะ ๕๕๕๕๕ cry

#3 By ปิงกรู on 2008-10-22 10:46

ไม่จำเป็นว่าต้องเหงานี่ครับ สปีชีส์ก็เป็นของสมมติเท่านั้นแหละถ้ามองในระดับพันธุกรรม ทุกคนก็มาจากรากเดียวกัน

ขดเกลียวที่ขมวดเราเข้าด้วยกันนี่แหละที่ทำให้มนุษย์ไม่เคยโดดเดี่ยว ไปไหนก็มีญาติเสมอ จะห่างไม่ห่างก็อีกเรื่องนึง

การรุ้เรื่องวิวัฒนาการทำให้ชีวิตผมตื่นเต้น และไม่เหงาเลยbig smile

#4 By Repentant on 2008-10-22 10:52

อ่านแล้วทำให้นึกถึงหนังเรื่อง Code 46 เลยคะ

เป็นหนังเกี่ยวกับอนาคตอันใกล้ คนเราจะแต่งงานอยู่กินมีลูกกันได้ต่อเมื่อยีนส์เข้ากันเท่านั้น ตอนให้รักกันแค่ไหน ถ้ายีนส์ไม่ตรงต่อกัน ก็ต้องโดยรัฐบาลจับแยก ดังนั้นสังคมก็เปลี่ยนตามไปด้วย (แต่ดูไปแล้วมึน)


พอรู้จักคำว่าแบ่งแยก มันก็เริ่มมีฝ่ายเราฝ่ายเขา

แยกกันไปทำไม ทั้งๆที่มนุษย์เป็นสัตว์ขี้เหงาจะตาย

#5 By tapum on 2008-10-22 14:53

ให้สูญพันธุ์กันไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดbig smile

#6 By V@R on 2008-10-22 15:06

ที่ปัจจุบันสังคมไม่อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน
เพราะต่างคนต่างแยกสปีชีย์กันสินะ open-mounthed smile

#7 By Choudate on 2008-10-22 18:30

และเราก็คงเหงามากขึ้น




โอยย อ่านมาทั้งหมด มันจี๊ดเอาบรรทัดสุดท้ายเนี่ยล่ะค่ะ พี่ปิง


เอ้อ ว่าแต่พี่ปิงเล่นฮิฮ่าหรือเปล่าคะ?

ไม่ได้แวะมานาน ลืมฝ้ายหรือยังค้า แหะๆ

#8 By vinn* on 2008-10-23 09:38

กร๊ากกกก
ไม่จริ๊งงง....
แอบเข้ามาบล๊อกพี่ กะว่าจะหาอะไรๆมันส์ๆอ่าน
(แบบหนีหายไปจากที่นี่นานจนคนอื่นเค้าลืมกันแล้ว)
มาเจอกะเอ็นทรี่นี่ ....ทำไมเหมือนโดนตอกย้ำความรู้สึกฟร่ะ
เหอะๆๆ กำลังเหงาจัด..angry smile

#9 By แดนไกล ไลบีเรีย on 2008-11-11 02:13

อ๊ะ อ๊ะ
นี่ขวัญเองนะ ปิงกรูจำเราได้ป่าวเอ่ย ?

ที่เคยคุย เอ็ม กันเรื่องพุทธศาสนา
กับ วิทยาศาสตร์อ่ะจ๊ะ อิอิ

อืมมมสำหรับเรานะเราว่า
ขนาดเรายังไม่จำเพาะเจาะจงสายพันธุ์มนุษย์เรา
ให้ละเอียดยิบย่อย

แต่..ความเหงาก็ยังอยู่ใกล้ชิดเรา
ซะจนหายใจ หายคอไม่ออกแล้วล่ะปิงกรู

ฮ่า ๆ ถ้าจำแนกอย่างที่ปิงว่า
เราคงแย่ แหง ๆเลย
กลัวเหงา ฮ่า ๆ

บายบายจ๊ะ
ขอความสุขจงอยู่กับปิงกรูไปนานนานน๊า ^^

*โอ๊ะ เราก็มีเพื่อนเรียน สัตวแพทย์ มอขอ เหมือนกันน๊า
ชื่ออฃบอสจ้า ปิงพอจารู้จักอ่ะป่าว หุหุ ^^

#10 By สายลมสีขาว on 2008-11-19 14:03

การแยกกันก็ไม่ได้ช่วยอะไร
ในเมื่อทุกสิ่งก็มาจากรากฐานเดียวกัน

เหงามากขึ้น แสดงว่าตอนนี้ก็เหงา?



ไม่ได้เข้าบล็อกพี่ปิงกรูซะนานเลย sad smile

#11 By antzzer on 2009-01-02 12:35

อัพเอนทรี่นี้เพราะความรู้สึกส่วนตัวบางประการรึป่าวจ๊ะ .. open-mounthed smile


ทุกวันนี้ก็นั่งคุยกะหมา กะจานข้าว กะตุ๊กตา
คุยกะคนอื่นไม่ค่อยรู้เรื่อง (ฮา)
หรือเราพูดคนละภาษากะชาวบ้านวะ ?


แต่ถึงจะแยกสายพันธุ์ยังไง
ก็ยังต้องเกี่ยวโยงกันนะ

คนขับแท็กซี่ก็จำเป็นต้องรู้หนังสือ
พี่ยามบางทีก็ต้องเดินทางไกล
คุณครูก็คงไม่ว่างมาเฝ้ารร.
เสมือนเหาฉลามกะงูเห่า (เกี่ยวกันยังไง)

ถึงจะแบ่งเป็นระบบวรรณะจริงๆ
ทุกคนก็จำเป็นต้องพึ่งพากัน
(ก็มนุษย์เป็นสัตว์สังคมนี่เนอะ)

แต่ถึงกระนั้น














ก็ยังเหงาโว้ย

#12 By fueyZ on 2009-01-05 18:25