!!Bang Bang, Mystery Rain!!

การหาวนับเป็นพฤติกรรมที่แปลกมาก

ในวงสนทนาที่สามารถมองเห็นหน้ากันหมดได้นั้น  ถ้าเกิดมีใครสักคนแสดงพฤติกรรมนี้ออกมาหล่ะก็ 
คนทั้งวงอาจจะพากันหาวเกือบทั้งหมด

นักวิทยาศาสตร์ชาวโลกบอกเอาไว้ถึงสาเหตุที่เราหาว

คิดง่ายๆ ก็คือในตัวเรานั้นมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อยมากอย่างแรง

ออกซิเจนก็เลยเปรียบเสมือนชาวม้ง เป็นชนกลุ่มน้อย

ร่างกายจึงจำเป็นที่จะตองหาวิธีรับเอาออกซิเจนเข้ามาในปริมาณมากๆ อย่างรวดเร็ว

พวกเราจึงพากัน หาว

แม้จะอธิบายหลักเกณฑ์เป็นขั้นเป็นตอนได้ถึงขนาดนี้

แต่ปัจจุบันก็ยังไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าทำไมพอเราเห็นคนอื่นหาวแล้ว เราต้องหาวด้วย

ตอนเด็กๆ เคยคิดเองเออเอง หาเหตุผลมาอธิบายปรากฏการณ์เอาเองว่า

ถ้าเราหาวแล้ว เราจะสูบเอาออกซเจนรอบตัวเข้าไปรวดเดียวในปริมาณมากอย่างแรง

คนที่อยู่รอบๆ เรา จึงไม่มีออกซิเจนเพียงพอให้ใช้  ก็เลยต้องหาวบ้าง เพื่อรีบสูบเอาออกซิเจนบริเวณอื่นมาใช้เช่นกัน

....อืม ... ฟังดูเป็นเหตุเป็นผลดีชะมัด

แต่พอโตขึ้นมาหน่อย  เล่นฟุตบอล

เห็นเพื่อนที่ยืนอยู่อีกฟากของสนาม ประมาณเกือบ  300 เมตร หาวออกมา

.....กูหาวตามมันซะอย่างงั้น

คิดว่ามนุษย์คงไม่มีอวัยวะที่ทรงพลังขนาดสูบเอาออกซิเจนอีกฟากสนามมาใช้ได้เป็นแน่

ก็เลยคิดว่าสิ่งที่เราคิดคงไม่ใช่แหงๆ

แหม... ความจริงหวังได้รางวัลโนเบลสาขาชีววิทยานะเนี่ย ในฐานะที่เป็นบุคคลแรกของโลกที่อธิบายการหาวของคนได้

ตอนนี้นักวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน ก็เลยข้างๆ คูๆ

แถออกไปว่า ที่เราหาวตามกันนั้น  เป็นเพราะเราเพียงต้องการที่จะแสดงอารมณ์ร่วมกันเท่านั้นเอง  ไม่มีอะไรมาก

ซึ่งพฤติกรรมนี้ น่าจะแสดงเฉพาะสัตว์ในสปีชี่ย์เดียวกันเท่านั้น

คงไม่มีใครหรอกมั้ง

ที่เห็นแมวที่บ้านหาว แล้วหาวตามแมว  ---> (ประโยคนี้เหมือนสุภาษิตเลยแฮะ)

แต่ก็ยังไม่มีใครยืนยันอย่างชัดเจนว่ามันเป็นเพียงการแสดงอารมณ์ร่วมเท่านั้นจริงๆ

หลายคนอาจมองเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย

อาจจะคิดว่า จะอยากรู้ไปทำไมกันเนี่ย เอาเวลาไปคิดถึงอาหารมื้อหน้าจะดีกว่า

อืม...ผมก็ว่าคุณคิดถูกแล้วครับ

คนเราควรคิดถึงเรื่องใหญ่ๆ ที่สำคัญกับเราก็จริง

เพียงแต่ในบางครั้ง การสังเกตเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นสิ่งจำเป็น

VM. หายไปนานนะครับไม่ได้เสียชีวิต  ที่หายไปเป็นเพราะยุ่งเฉยๆ ทั้งเรื่องเรียน ทั้งเรื่องซ้อมกีฬา แล้วก็กิจกรรมต่างๆ อีกเยอะโคตรๆ ถ้าเปรียบเป็นขี้หล่ะก็ มันคงกองอยู่ยาวเหยียดจากรูตูด ถึงลำไส้เล็กตอนต้น