!!Bang Bang, Mystery Rain!!

เมื่อคืนนอนไม่หลับครับ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยไปคุ้ยในห้องเก็บของดู เผื่อเจออะไรเจ๋งๆ ปรากฏว่าเจอจริงๆ ครับ
เป็นไดอารี่ของเราเมื่อ 3-4 ปี ก่อน
ผมรู้สึกโคตรชอบความคิดของตัวเองในตอนนั้นเลยครับ

15 ต.ค. 2546
โคตรเบื่อ เรากำลังงงกับชีวิตตัวเองอยู่
นอน เล่น กิน อยู่บ้านทั้งวัน ขณะเดินอยู่ในบ้านก็พยายามคิดว่า วันนี้มันเป็นวันอะไร
สิ่งที่เราทำในวันนี้ เมื่อ 3 ปีก่อน มันเป็นอะไรที่สำคัญมาก
พยายามคิด
มองภาพตัวเองในอดีต
ทำให้เรานึกขึ้นได้
สิ่งที่เป็นอดีต ในบางครั้งเราก็ควรคิดถึง
ในบางครั้งเราก็ควรเก็บมันไว้เป็นประสบการณ์
บางทีประสบการณ์...
มันก็คือ คำที่มนุษย์ ใช้บรรยายความผิดพลาดของตน
ในอดีต...

28 ต.ค. 2546
วันนี้เข้าแถวเคารพธงชาติกัน นักเรียนร้องเพลงชาติเสียงเบามาก
ครูคนนึงก็เลยพูดใส่ไมค์ขึ้นว่า
"ธงก็ธงผืนเดิม ไม่ได้สะอาดใหม่แต่อย่างใด
แต่จงระลึกแค่ว่า นั่นคือธงชาติของเรา"
คำพูดจับใจเยี่ยงนี้ กลับมีคนรับฟังเพียงไม่กี่คน รู้สึกโชคดีชะมัด ที่เราก็เป็นหนึ่งในนั้น

26 ม.ค. 2547
แอบชอบคนอยู่คนนึง
แต่ว่าเค้ามีแฟนแล้ว
แล้วเค้าก็ชอบพูดเรื่องแฟนให้เราฟังเป็นประจำ
อยากจะบอกว่าชอบเค้า..
แต่..ในเมื่อเป็นเรา
จะทำอะไรได้
ในเมื่อเรา ก็ยังคงเป็นเราคนเดิม

13 พ.ค. 2547
ผมเป็นคนที่ไม่ประสบความสำเร็จในการซื้อแผ่นเกมส์คนนึงในโลก

7 มิ.ย. 2547
เคยพยายามไหม เคยพลาดพลั้งไหม
ช่างมัน..
พยายามอีก พลาดอีก พลาดให้ดีกว่าเดิม
*samuel beckette

5 ก.ค. 2547
อนาคต คือ ตัวเรา
ปัจุบัน ก็คือ ตัวเรา
ทุกอย่างที่เราทำ
มันจะสะท้อนกลับมาหาเรา

9 ก.ค. 2547
อย่าบอกห้ามคนอื่นทำนู่นทำนี่
ถ้าตัวเองยังทำอยู่

13 ก.ค. 2547
ลุกขึ้นมาใส่บาตรแต่เช้ากับพี่ ตามคำสั่งของมารดา ที่โทรศัพท์มาบอกเมื่อวานตอนเย็นว่าแกฝันร้าย เห็นเรากับพี่ชายจมน้ำ
เราว่าถึงเราจะจมน้ำ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปใส่บาตรกันซักหน่อย
ความจริงน่าจะให้เราไปเรียนว่ายน้ำถึงจะถูก จะได้ว่ายน้ำเป็น และยังถือเป็นการสะเดาะเคราะห์อีกต่างหาก
สมัยนี้ คนเราเห็นอะไรเกินการควบคุม ก็เป็นต้องหวังพึ่งสิ่งศักสิทธิ์ไปซะหมด ทั้งๆ ที่ไม่ได้ลองพยายามทำสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวเองเลยซักนิด
ฝนตกพรำๆ
ร่ม
แอ่งน้ำขัง
หมา
ของใส่บาตร
เป็นบรรยากาศการใส่บาตรที่โคตรจะน่าเบื่อและน่าเหนื่อยหน่ายที่สุดในชีวิต เรามาใส่บาตรเหมือนกับว่าเรามาไว้ทุกข์ให้กับอะไรซักอย่าง
ทั้งคนใส่และพระ หน้าตาเหมือนอมทุกข์ยังไงชอบกล ไม่มีเค้าหน้าของผู้ได้รับผลบุญอย่างเต็มอิ่มอยู่เลย
อย่างนี้นี่เอง สิ่งแวดล้อมและบรรยากาศ ก็เป็นส่วนหนึ่งในการหลอมรวมทำให้เกิดอารมณ์ของมนุษย์

31 ก.ค. 2547
พ่อไปเขมรกับแม่ ไปประชุม
พ่อโทรมาล่าสุดบอกว่าตอนนี้ถึงเขมรแล้ว จากนั้นสัญญาณก็ขาดหายไป
คาดว่าน่าจะถึงแล้วจริงๆ ไม่ได้โกหก โทรไปอีกทีก็โทรไม่ติด
ความจริงเขมรมันอาจจะไม่ใช่ประเทศที่น่ากลัวตามแบบที่เราคิดก็ได้
เพียงแต่เราไปตัดสินอะไรจากหลายสิ่งหลายอย่างภายนอก
โดยไม่ได้เข้าไปสัมผัสจริงๆ
รู้จริงๆ
เห็นจริงๆ
เรามองเพราะเราเห็น ไม่ได้ใช้ใจมอง
กับระเบิด ขอทาน บ้านป่าเมืองเถื่อน คนแขนขาดขาขาดเพราะผลจากสงคราม เดินกันยั้วเยี้ยะเต็มเมืองเหมือนซอมบี้
เราตัดสินเอาเองทุกอย่าง ไม่ได้แม้กระทั่งเปิดใจฟัง
เรากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

4 ส.ค. 2547
รู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้ง ตอนที่มีการประกาศรางวัลอะไรซักอย่าง แล้วมอบรางวัลให้แก่รองชนะเลิศอันดับสอง
ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนเราจะไปยัดเยียด จัดแต่งให้มันสวยหรู หรือยุ่งยากทำไม จากรองชนะเลิศอันดับสอง ก็แค่พูดว่าที่สาม มันจะตายเหรอ หรือคนเค้ากลัวว่าชื่อตำแหน่งจะไม่หรู ก็เลยบรรจง เรียกให้ยากๆ ซะงั้นแหละ
PS. พ่อแม่กลับมาจากเขมรแล้ว มีของฝากติดมือมา 1 อย่างถ้วน คือ ขนมเปี๊ยะแม่ต้อย ที่ข้างกล่องเขียนว่า ของฝากจากเชียงใหม่ อืมมม..เยี่ยม แล้วจะไปเขมรกันทำไมครับ

12 ส.ค. 2547
รักแม่ฟร่ะ

16 ส.ค. 2547
นั่งมอง ท้องฟ้า
แสบตา แต่สวย มองนานนาน
หันไป ก็เจอ สาวสาว สวยสวย
ทั้งรวย ทรัพย์สิน กระโปรง สั้นบาง
ชมดู อยู่นาน น้ำลายหก จนแห้ง
เสียเวลา...
แล้วเค้า ก็ไป จากสายตา ของเรา
เสียเวลา...
ทำไป ทำไม ได้แต่ เฝ้าถาม
แล้วมีหน้า หันไปถาม คนข้างๆ มันไม่ตอบ
เสียเวลา...
น้ำลายที่หก เสียไป ไม่ได้อะไร

เสียไป ไม่มีอะไรตอบแทน..